Mijn naam is Simone Wiggers en ik ben Willemien. Voor degenen die het boek 'De Bijbel op de Zuidas' nog niet hebben gelezen en niet aanwezig waren tijdens het kerstverhaal, Willemien is een wat mij betreft - fictieve - persoonlijkheid aan wie het boek 'De Bijbel op de Zuidas' is opgedragen. Ik denk dat iedereen hier vandaag aanwezig zich in meer of minder mate in Willemien zal herkennen. Iedereen heeft wel iets van Willemien. Willemien heeft gestudeerd, is lid geweest van een studentenvereniging en is inmiddels al 7 jaar advocaat bij een vooraanstaand kantoor op de Zuidas. Willemien heeft daarnaast een druk sociaal leven en maakt geregeld vakantietripjes naar verantwoorde oorden met haar vriend of clubvriendinnen. Willemien heeft het zo gezegd, behoorlijk goed voor elkaar. En toch, en toch mist er iets....

Over wat dat iets is gaat dit boek. De schrijvers dragen de bijbel aan als mogelijkheid tot reflectie. Ik juich dit van harte toe. Met hen meen ik dat de taal van de verbeelding een gesloten wereld kan openbreken en dat niet alleen de bijbel, maar ook kunst, literatuur, filosofie en intense ontmoetingen het leven van elke dag meerwaarde geven. Het boek geeft op een veelheid aan vragen op toegankelijke wijze een verfrissend, mogelijk antwoord.

Het boek geeft bijvoorbeeld aan:

- dat het van belang is de systematiek van de bijbel te begrijpen om de bijbel echt te kunnen lezen;

- dat alle onmogelijkheden die in de bijbel staan ook inderdaad niet kunnen;

- dat geloof meer is dan het geloof in bijvoorbeeld God maar veel meer ziet op bijvoorbeeld trouw en vertrouwen.

Het boek schetst daarmee een kader om de juiste vragen te stellen, niet alleen over de Bijbelse verhalen maar ook over je eigen leven: het boek biedt daarmee als het ware een soort exodus.

Een vraag die dan bij mij opkomt is hebben wij dit dan nodig? Zijn wij niet in staat tot diepe zelfreflectie en zijn wij wellicht te zeer gevangen in ons eigen jachtige bestaan? Ik denk dat ik die vraag voorzichtig bevestigend moet beantwoorden. Met Ad en Ruben meen ik dat wij leven wij in een cultuur die zich voornamelijk richt op alles wat eenvoudig te begrijpen is, in een tijd waar welvaart verworden is tot louter economie en in een tijd waarin 'verbinding' bestaat uit social media. Ook moet ik concluderen dat het soms best lastig kan zijn om met leeftijdsgenoten tot een echt gesprek te komen.

Toch meen ik dat de behoefte aan dat gesprek, aan zingeving, weldegelijk bestaat zeker ook bij mijn generatie, niet in top of it maar als onderdeel van het leven van alle dag. Iedereen loopt immers rond met vragen waar hij of zij geen raad mee weet. Hoe zijn we hier gekomen. Is dit korte leven alles wat er is? Wat is de zin ervan? De massa is te veel en te naamloos. Ik op mijzelf ben te weinig. Alleen is leeg, geen taal...

Het is belangrijk te bezien op welke wijze je antwoorden kan vinden en deze behoefte aan bezinning en debat kan bevredigen. Ik sluit mij aan bij Ad en Ruben en meen dat de Bijbel deze rol kan vervullen.

Die behoefte aan zingeving is wat mij betreft ook het geheim van het succes van de activiteiten van Zingeving Zuidas.

Want of het nu gaat om:

- leren, het geestelijk scherpen van de geest,

- om dienen, de ontmoeting met de volstrekt andere mens;

- of vieren, bijvoorbeeld in de vorm verhalen of theater,

steeds opnieuw sluiten 30-ers zich aan en ontstaan er onbevooroordeelde, menselijke en open gesprekken en wordt op eigenzinnige wijze invulling gegeven aan zingeving anno nu!

Simone de Visser-Wiggers
Advocaat
Associate
Simmons & Simmons LLP