Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Ik was door de auteurs streng gebriefd op het schrijven van maximaal 1 A4-tje over dit boek. Vervolgens las ik in de Inleiding over de oppervlakkigheid van de gangbare one-pagers en bullet-points in het bedrijfsleven. Terecht overigens, deze kritiek. Helaas is de realiteit van de dag dat we ons er bewust toe moeten zetten, in allerlei zogenaamd inspirerende sessies, om eens verder te denken dan binnen de bekende kaders. Out of the box in goed jargon. Het is niet vanzelfsprekend dat wij ons laten verleiden tot de verbeelding van onmogelijke elementen in het bestaan. Zelfs niet binnen de gemeenschap op en rond de Zuid-As. Niets voor niets zijn Romans en films, zoals de, overigens aangename, lectuur van Kluun of John Grisham, of een toegankelijke film als Alles is Liefde, zo populair. Maar de verbeeldingskracht, fantasie en romantiek in de literatuur van Michel Houellebecq en Tonke Dragt en in films als Inception of El secreto de sus ojos ontbreken in ons dagelijks leven. Maar zijn we er klaarblijkelijk ernstig naar op zoek.

Hier komt God ons ten dienst. Door de interpretatie,naar de letter, van de Bijbel worden we door de auteurs meegenomen in de niet-dogmatische, niet-stigmatiserende wereld van dit verhaal. De anekdotes die de Bijbel ons vertellen zijn niet altijd realistisch. Wel trachten ze ons mee te nemen in een reis die ons voert langs het onwaarschijnlijke, het inspirerende en misschien wel het bevrijdende. De verhalen uit de Bijbel, vaak in de verpersoonlijking van JWHW en Jezus Christus, bevrijden ons van het bekende en het vertrouwde. Misschien wel de sleur van het dagelijks leven. Ze geven ons de kans om op een "zachthandige" manier het onbegrijpelijke te bevatten en te vertrouwen op de menselijkheid. Op bevrijding uit wat al is, uit wat we al weten. Zingeving aan ons leven dus. Iets waar de mensheid door de eeuwen heen, bewust of onbewust naar op zoek is.

Hier moet ik een kritische noot kwijt. De impliciete bevrijdende boodschap van de 10 Geboden begrijp ik. Ook Bart Jan Spruijt betoogde in, hoe toepasselijk, het afgelopen Kerstnummer van Elsevier, dat het geloof ons kan bevrijden in tijden van ongebondenheid en anarchie. Echter, Andere Geboden of liever gezegd Verboden als homo-sexualiteit, het dragen van katoen of het eten van een Broodje Frikandel zie ik niet als bevrijdend, maar louter als beperkend. Het is spijtig en verderfelijk dat zovelen hier, vaak door valse of egocentrische interpretaties, door beïnvloed zijn. Met soms catastrofale consequenties.

Maar terug naar het Hic en Nunc, het hier en nu, het leven zelf. Andre Hazes zong het al: Ze gelooft in mij. Het gaat inderdaad om het krijgen van vertrouwen, het voelen van de liefde voor jou als mens. Of het nou van JC, en dan bedoel ik niet de legendarische nr 14 in deze context, je geliefde of je baas is. De mens is een relationeel wezen en zoekt naar erkenning. Dit vertrouwen zorgt voor zelfontplooiing. Aangezien de meesten van ons hier zich al lang in de bovenste laag van de pyramide van Maslov bevinden, zal die behoefte ons bekend in de oren klinken.

Vaak gaat het om de interpretatie van de verhalen die wij lezen, horen of vertellen. Zo trof mij het verhaal van de Aalmoeszoeker van Petrus & Johannes. Het gaat niet om hoe het is, maar om hoe het kan zijn! Niet voor niets is de nieuwe slogan van 's lands grootste bierbrouwer " Open your World"! En komt de hoofdrolspeler uit de bijbehorende commercial terecht in een fantasierijke, surrealistische, maar hemelse omgeving. Laat de hemel de aarde verrijken. Laten wij die verbeelding zoeken, het onbekende in ons leven. Doe iets voor een ander, maar zorg ook goed voor jezelf. Neem rust, niet alleen tijdens de Sabbat overigens, want dan doen we onszelf ernstig te kort. Maar laten we dit integreren in ons hele, dus ook werkende, leven. Geloof in het leven, vertrouw, ontvang vertrouwen, word mens. Geef zin aan andermans en ons eigen leven. Als de boeiende verhalen uit de Bijbel ons hier bij van dienst kunnen zijn, moeten we hier dankbaar gebruik van maken.

Tijdens het lezen van de Proloog voelde ik, zoals zovelen uit onze generatie, enige verwantschap tot Willemijn. Na afloop van dit boek heb ik toch de indruk dat ik iets verder ben dan zij. Ik zit nog wel in de woestijn, maar ergens aan de horizon zie ik het Beloofde Land glooien. Zelfs op de Zuid-As.

Reinoud Ottervanger