U moet weten, ik ben opgevoed door mijn ouders, maar heb ook een aantal levenslessen van mijn grootvader geleerd. Over de overledenen niets dan goeds. Echter terug kijkend moet ik zeggen dat mijn grootvader een erg rechtlijnige denker was. Duitsers -in het algemeen- zijn fout, heel Frankrijk is een fantastisch land en van 'HET GELOOF' is alleen maar oorlog gekomen. Misschien is het iets van de generatie van vóór de oorlog om heel rechtlijnig te denken. En misschien is het iets dat mijn generatie juist mist. Maar zou het ook niet kunnen dat ik mijn grootvader als een rechtlijnig persoon heb ervaren omdat ik hem pas heb leren kennen toen hij 70 jaar en ouder was. Vanaf een bepaalde leeftijd leef je niet in de toekomst, maar leef je in het verleden. De jeugd heeft de toekomst en leeft ook naar de toekomst toe.

Het is niet goed om alleen maar over het verleden te praten, maar is alleen naar de toekomst leven zo veel beter?? Hoe plan ik mijn carrière zo dat ik over 5 jaar Partner ben? Of: in de week na je vakantie al weer bezig zijn met de volgende bestemming voor het jaar daarop. Eigenlijk niet genieten van de momenten op de dag waarin je nu leeft, alleen maar bezig zijn met het 'Land van Ooit'. Het attractiepark 'Het Land van Ooit', als een metafoor waarbij de naam een ander woord voor 'toekomst' is. De attracties in dit park staan dan symbool voor de gebeurtenissen in de toekomst. Bij het 'Land van Ooit' was de naam het mooiste van het park, beter dan de attracties. En uiteindelijk gaat de toekomst voorbij zoals het attractiepark uiteindelijk failliet ging.

In dat perspectief van tijd stond voor mij ook de bijbel: God heeft de wereld in 6 dagen geschapen, neemt dan meteen een behoorlijk lange sabbatical van enkele eeuwen, waarin hij wel zo nu en dan mannen en vrouwen -maar eigenlijk toch vooral en alleen maar mannen- helpt, toeroept of ondersteunt bij het overbrengen van een volk van de ene kant van de Rode Zee naar de andere kant. Tot zover het Oude Testament. Het Nieuwe Testament is overzichtelijker omdat we het dan over het leven van Jezus hebben en dat is toch niet veel langer dan pakweg 35 jaar geweest.

'Bijbel op de Zuidas' zet het lezen van de bijbel op deze manier voor mij volledig op zijn kop. Het meest treffend uit zich dat in hoofdstuk 3, vanaf pagina 80 t/m 85. Ik moet dit helaas weergeven in pagina nummers, omdat de vers nummers die je zou mogen verwachten in de kantlijn, gek genoeg ontbreken in dit boek. U zou dan eenvoudiger letter voor letter kunnen meelezen. Iets wat de schrijvers zeker zouden kunnen waarderen. Maar dat ter zijde.

In hoofdstuk 3 wordt het beeld dat we Jezus als een historische figuur moeten zien volledig op zij gezet. Voor mij maakte dat het antwoord op de vraag "geloof jij?" niet makkelijker. Ik heb jaren lang geantwoord: "In God geloven doe ik denk ik niet, maar ik geloof wel dat er een figuur zoals Jezus ooit heeft bestaan." Met de uitleg dat Jezus het verlengde of de herhaling van de verhalen uit het Oude Testament is, zoals "De Bijbel op de Zuidas" beschrijft, kan ik goed leven. Maar ik sta hierdoor na het lezen van 'Bijbel op de Zuidas' wel met mijn mond vol tanden als me de vraag wordt gesteld: "geloof jij?"

Om In den beginne, het openingswoord van de bijbel, niet te lezen als een tijdsaanduiding vergt veel van de gemiddelde lezer, dus zeker van mij. Ik heb toch op zijn minst een begin nodig om te weten waar het zal eindigen en waar ik naar toe moet. Dat dit begin niet wordt gegeven zorgt er voor dat ik buiten mijn comfortzone moet gaan nadenken. Het vaste patroon ontbreekt.

De bijbel opent dus met de zin: 'de basis is .......' En dan komt het zou je zeggen. Maar vervolgens wordt de basis niet uitgelegd in herkenbare systemen zoals, 4-4-2 of 4-3-3, maar in verhalen die stuk voor stuk niet waar gebeurd kunnen zijn.

Niet meer de vraag stellen of alles in de bijbel echt gebeurd is, wat ook mijn eerste vraag in de bijbelklas van drie jaar geleden was. Overigens als ik mijn moeder de dag na een 'bijbelklas' spreek, vraagt ze altijd hoe het was op 'Catechisatie'. Ik moest het even opzoeken op Wikipedia: onderwijs dat je voorbereid op de belijdenis. Ook dus weer zo'n woord gericht op vooruitgang en met een duidelijk begin en einde.

Het boek 'De Bijbel op de Zuidas' heeft mij veel geleerd over het lezen van de bijbel, maar nog meer heeft het mij geleerd, of althans op het spoor gezet, om buiten mijn gebaande paden te leren denken. Het is goed om de historie van de culturen om je heen, je familie, de stad waarin je woont te kennen. Het is goed en vaak ook leuk om over je toekomst, je carrière en je relatie over 10 jaar na te denken, maar dit mag niet ten koste gaan van het genieten van de kleine deugden van alle dag. 'Tijd' niet als iets wat uit het verleden doordendert naar de toekomst, maar 'tijd' in de context van zinnen als, "wat een geweldige tijd hebben wij nu samen", "laten we er de tijd voor nemen" en "het is er nu de tijd voor".

Dat 'De Bijbel op de Zuidas' mij heeft aangezet om nogmaals na te denken over hoe ik NU, en dus niet over 1 jaar, maar hoe ik NU in het leven sta, is dat dan dat 'stukje zingeving' waar het boek in de inleiding om vraagt? Of geeft het boek je vooral een aantal leuke feiten om intellectueel te doen in een kroeg of aan tafel bij een diner met je schoonouders?

Enfin, uiteindelijk leest het boek ook gewoon lekker weg, in de metro, naar mijn werk.

Evert Nater