^{Datum: 11-01-2012
Auteur: Johan Schaberg}

In de weekendbijlage van het Financieele Dagblad loopt een serie onder de titel "Droomweekend". Volgens de subtitel is dat "een ideale agenda zonder beperkingen van tijd, afstand of geld". Begin januari mocht Ad van Nieuwpoort, de predikant van de Thomaskerk, invullen hoe hij dat zou doen.

Het werden hele drukke dagen. Vrijdag Nice, bezoek aan neef die in een voormalig paleis woont, museumbezoek. Zaterdag Berlijn, kunstenaarscafé, museum, eten in intellectuelenrestaurant, theater, wandeling, en nightcap toe. Zondag Genève, preken in de kerk van Calvijn, je bent tenslotte dominee of je bent het niet. Aan het eind van de dag Ouddorp, dochtertje ophalen en strandwandeling - geen kleintje maar een lange! En om het af te ronden nog even een hoofdstukje Dostojewski in bed.

Het zijn prachtige plekken en wonderschone ervaringen, maar samen is het zoiets als cham-pagne, coquilles, kaviaar en foie gras bij elkaar, waar de staafmixer doorheen gehaald is.

Dit is natuurlijk niet fair ten opzichte van Ad. Het aanbod was immers "zonder beperkingen van tijd, afstand of geld". "All you can eat for $ 5.99“ wie valt daar niet voor? Bovendien, de uitnodiging was een mooie gelegenheid om Zingeving Zuidas eens extra onder de aandacht te brengen.

Ik moet denken aan hoe Henri Nouwen zijn droomweekend zou hebben ingevuld. Vrijdag, St. Petersburg, Hermitage, op krukje zitten voor Rembrandts schilderij De terugkeer van de Verloren Zoon. Zaterdag, Hermitage, Verloren Zoon. Zondag: Verloren Zoon. Alleen maar zitten, kijken, gedachten toelaten en inzicht laten groeien. Hij heeft daar een roerend boekje over geschreven, Eindelijk Thuis. Dat gaat over het innerlijk besef dat bij hem groeit, over hoe het moet zijn om vader te zijn, en zoon, en god. En hoe het is om Henri Nouwen te zijn. Geen kilometer gereisd, alleen maar met aandacht voor één enkel schilderij gezeten - en toch het hele bestaan doorkruist. Maar zo'n droomweekend is voor het FD niet interessant.

All you can eat, het is een duivelse verleiding. Het kan, dus je bent gek als je het laat liggen. La grande bouffe, pakken wat je pakken kunt, vreet je een ongeluk. Er is een bijbels voorschrift dat diametraal de andere kant uit gaat.

Bijna iedere Zuidasser kent het want iedereen heeft het wel eens over een sabbatical. De sabbat is de zevende dag, dan doe je niets dat van nut is. Elk zevende jaar laat je je akker braak liggen. Na zeven keer zeven jaar vervallen alle schulden en vorderingen. Zeker dat laatste is natuurlijk nooit in de praktijk gebracht, maar de strekking is duidelijk. De dwingende metronoom van het moeten wordt stilgezet, het slavenritme van de economie, van efficiency en targets en verplichte opinies. De onvrijheid van "het kan dus het moet." Ho. Stop. Stil. Waar vlucht je heen met je droomweekend? Waar vlucht je van weg? Wat valt er te horen als het lawaai stopt, voor jou? Kom je dan ergens uit in de buurt van Henri Nouwen?

Ad vindt dat ik hem verkeerd begrepen heb; hij had juist bedoeld van zijn droomweekend iets anders van te maken dan een luxe consumptiegebeuren. Hij is gewoon in Amsterdam gebleven, dus het gaat goed met hem. En hij heeft wel gepreekt, maar niet in Genève.